Δραματική προειδοποίηση από τον ισραηλινό Τύπο για το μέλλον της χώρας, καθώς η εκλογική ήττα των Ρεπουμπλικάνων στις ΗΠΑ και η αυξανόμενη δυσαρέσκεια της αμερικανικής κοινής γνώμης απειλούν να στερήσουν από το Ισραήλ το σημαντικότερο στρατηγικό του στήριγμα
Μια εξαιρετικά ανησυχητική εικόνα για τη στρατηγική θέση του Ισραήλ παρουσιάζει η ισραηλινή εφημερίδα Yedioth Ahronoth, αναγνωρίζοντας, ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν και των περιφερειακών αντιπάλων του δεν έχουν επιφέρει τα αποτελέσματα που επιδίωκε η ισραηλινή ηγεσία.
Σε άρθρο με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Το Ισραήλ βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης», η εφημερίδα περιγράφει μια ολοένα βαθύτερη στρατηγική κρίση, η οποία απειλεί όχι μόνο την περιφερειακή ισχύ της χώρας, αλλά και την ίδια τη δυνατότητα του ισραηλινού στρατού να διατηρήσει τη σημερινή επιχειρησιακή του αποτελεσματικότητα.
Η βασική διαπίστωση είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική: παρά την τεράστια στρατιωτική ισχύ που διαθέτει και την εκτεταμένη αμερικανική υποστήριξη, το Ισραήλ δεν έχει καταφέρει να εξαλείψει τις βασικές απειλές που επικαλείται για να δικαιολογήσει τις πολεμικές επιχειρήσεις του.
Το Ιράν παραμένει όρθιο, η Hamas δεν έχει εξαλειφθεί στη Λωρίδα της Γάζας και η Hezbollah εξακολουθεί να διαθέτει στρατιωτικές δυνατότητες στον Λίβανο.
Ακόμη σημαντικότερο είναι ότι η ισραηλινή αποτρεπτική ισχύς δεν έχει αποκατασταθεί πλήρως, με αποτέλεσμα να παραμένει ο κίνδυνος νέων αιφνιδιαστικών επιθέσεων.
Η ανάλυση αυτή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα επειδή προέρχεται από το εσωτερικό του ισραηλινού δημόσιου διαλόγου και όχι αποκλειστικά από τις εκτιμήσεις των αντιπάλων του Ισραήλ.
Ο εφιάλτης της απώλειας της αμερικανικής προστασίας
Η μεγαλύτερη απειλή για το Ισραήλ, σύμφωνα με την επιχειρηματολογία δεν βρίσκεται μόνο στο πεδίο των στρατιωτικών επιχειρήσεων, αλλά στην Ουάσιγκτον.
Η ήττα των Ρεπουμπλικάνων στις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου και η σημαντική μεταβολή της στάσης της αμερικανικής κοινής γνώμης απέναντι στο Ισραήλ δημιουργούν συνθήκες που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν σχεδόν αδιανόητες.
Το ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων, περιορισμού της στρατιωτικής βοήθειας και ακόμη και embargo πώλησης προηγμένων αμερικανικών οπλικών συστημάτων δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως ένα μακρινό σενάριο.
Ήδη, σε ξεχωριστό δημοσίευμα, το Ynet επισημαίνει ότι η νέα σύνθεση του αμερικανικού Κογκρέσου απειλεί να ανατρέψει την παραδοσιακή διακομματική στήριξη προς το Ισραήλ, ενώ η απόφαση του Donald Trump να τερματίσει την ετήσια στρατιωτική βοήθεια δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερη αβεβαιότητα.
Το ζήτημα δεν αφορά απλώς μια πιθανή διπλωματική υποβάθμιση.
Αφορά την ίδια την επιχειρησιακή επιβίωση της ισραηλινής στρατιωτικής μηχανής, η οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την αμερικανική τεχνολογία, τα ανταλλακτικά, τα πυρομαχικά και τη διαρκή ανανέωση του εξοπλισμού της.
Η ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία, η οποία αποτελεί τον βασικό πυλώνα της στρατιωτικής υπεροχής της χώρας, θα αντιμετώπιζε σοβαρές δυσκολίες εάν διακοπτόταν η πρόσβαση στα αμερικανικά συστήματα υποστήριξης.
Η εξάρτηση αυτή αποκαλύπτει ένα θεμελιώδες στρατηγικό πρόβλημα: το Ισραήλ διαθέτει ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, αλλά η δυνατότητα διεξαγωγής παρατεταμένων πολεμικών επιχειρήσεων εξαρτάται σε κρίσιμο βαθμό από τη συνέχιση της αμερικανικής υποστήριξης.
Το Ιράν παραμένει ο μεγάλος στρατηγικός αντίπαλος
Ιδιαίτερη σημασία έχει η παραδοχή ότι το Ισραήλ δεν διαθέτει την ισχύ να επιβάλει την ανατροπή της ιρανικής κυβέρνησης.
Παρά τις επανειλημμένες επιθέσεις στις πυρηνικές και στρατιωτικές εγκαταστάσεις της Τεχεράνης, το Ιράν εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικές δυνατότητες αποτροπής.
Η διαπίστωση αυτή ενισχύεται και από ανάλυση του ισραηλινού Ινστιτούτου Μελετών Εθνικής Ασφάλειας (INSS), που δημοσιεύθηκε στις 3 Νοεμβρίου.
Σύμφωνα με το ινστιτούτο, οι δύο πολεμικές αναμετρήσεις με το Ιράν δεν κατόρθωσαν να εξαλείψουν το πυρηνικό και πυραυλικό του πρόγραμμα, ενώ η ιρανική ηγεσία επέζησε των επιθέσεων και διατήρησε τη δυνατότητα ανασυγκρότησης των στρατιωτικών της υποδομών.
Πρόκειται για μια πραγματικότητα που έρχεται σε αντίθεση με τις επανειλημμένες δηλώσεις περί αποφασιστικών στρατιωτικών νικών.
Για την Τεχεράνη, η επιβίωση των βασικών κρατικών και στρατιωτικών δομών αποτελεί σημαντικό στρατηγικό πλεονέκτημα, καθώς αποδεικνύει ότι ακόμη και η συνδυασμένη ισχύς των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ δεν εγγυάται την επίτευξη των πολιτικών στόχων τους.
Η στρατιωτική υπεροχή, άλλωστε, δεν ταυτίζεται απαραίτητα με τη στρατηγική νίκη.
Ένας αντίπαλος μπορεί να υποστεί τεράστιες καταστροφές και παρ' όλα αυτά να αποτρέψει την επιβολή των όρων που επιδιώκει η άλλη πλευρά.
Αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα διδάγματα της σύγκρουσης με το Ιράν.
Hamas και Hezbollah: Τα όρια της ισραηλινής στρατιωτικής στρατηγικής
Η κρίση δεν περιορίζεται στην αντιπαράθεση με την Τεχεράνη.
Σύμφωνα με την ανάλυση, η ισραηλινή εφημερίδα υπογραμμίζει ότι η χώρα δεν έχει καταφέρει να επιτύχει πλήρη στρατιωτική νίκη ούτε απέναντι στη Hamas ούτε απέναντι στη Hezbollah.
Η συγκεκριμένη εκτίμηση δεν αποτελεί μεμονωμένη θέση.
Σε προηγούμενη δημόσια τοποθέτηση, ο Ισραηλινός υπουργός Παιδείας Yoav Kisch είχε αναγνωρίσει ότι δεν επιτεύχθηκε αποφασιστική νίκη στη Γάζα, απέναντι στη Hezbollah ή στο Ιράν.
Η εξέλιξη αυτή θέτει υπό αμφισβήτηση τη στρατηγική των διαρκών στρατιωτικών επιχειρήσεων ως μέσου επίλυσης των περιφερειακών συγκρούσεων.
Παρά το ανθρώπινο και οικονομικό κόστος των πολέμων, οι βασικές αντιπαραθέσεις παραμένουν ανοιχτές.
Η Hamas δεν έχει εξαφανιστεί από τη Γάζα, η Hezbollah εξακολουθεί να αποτελεί παράγοντα ασφαλείας στον Λίβανο, ενώ το Ιράν διατηρεί τη δυνατότητα να επηρεάζει τις περιφερειακές ισορροπίες.
Αντί να διαμορφωθεί ένα σταθερότερο περιβάλλον ασφαλείας, το Ισραήλ αντιμετωπίζει τον κίνδυνο παρατεταμένης στρατιωτικής κινητοποίησης σε πολλαπλά μέτωπα.
Η διεθνής απομόνωση απειλεί και τις σχέσεις με τον αραβικό κόσμο
Μια ακόμη ανησυχητική διάσταση αφορά τις διπλωματικές σχέσεις του Ισραήλ με τις αραβικές χώρες.
Επί δεκαετίες, η στενή σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούσε βασικό παράγοντα ενίσχυσης της περιφερειακής θέσης του Ισραήλ.
Από τη συμφωνία ειρήνης με την Αίγυπτο μέχρι τις Συμφωνίες του Αβραάμ, η αμερικανική πολιτική και στρατιωτική υποστήριξη λειτουργούσε ως σημαντικό κίνητρο για την προσέγγιση αραβικών κυβερνήσεων με το Ισραήλ.
Ωστόσο, εάν η σχέση με την Ουάσιγκτον αποδυναμωθεί και η διεθνής απομόνωση ενταθεί, η διπλωματική αξία μιας τέτοιας προσέγγισης ενδέχεται να περιοριστεί.
Οι αραβικές κυβερνήσεις θα έχουν λιγότερους λόγους να αναλάβουν το πολιτικό κόστος μιας στενότερης συνεργασίας με μια χώρα που βρίσκεται αντιμέτωπη με αυξανόμενη διεθνή αμφισβήτηση.
Η εικόνα αυτή συνδέεται άμεσα με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στα παλαιστινιακά εδάφη και με την κριτική που ασκείται διεθνώς για την κατοχή, την επέκταση των εποικισμών και την καταστροφή στη Λωρίδα της Γάζας.
Στο πλαίσιο αυτό, η ανάλυση υποστηρίζει την ανάγκη άμεσης αλλαγής της ισραηλινής πολιτικής, με ουσιαστικές πρωτοβουλίες για τους Παλαιστινίους, την ανοικοδόμηση της Γάζας και την επανεξέταση της κατοχής περιοχών στη Συρία και στον Λίβανο.
Η μεγάλη αντίφαση της κυβέρνησης Netanyahu
Το σοβαρότερο πρόβλημα για την ισραηλινή ηγεσία είναι ότι η συνέχιση της στρατιωτικής κλιμάκωσης κινδυνεύει να επιδεινώσει την κατάσταση που υποτίθεται ότι επιχειρεί να αντιμετωπίσει.
Η κυβέρνηση του Benjamin Netanyahu έχει επανειλημμένα παρουσιάσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις ως απαραίτητες για την αποκατάσταση της αποτροπής και την εξουδετέρωση των περιφερειακών απειλών.
Ωστόσο, η διατήρηση αυτών των απειλών, παρά τους εκτεταμένους βομβαρδισμούς, αποκαλύπτει τα όρια της συγκεκριμένης στρατηγικής.
Παράλληλα, η πολιτική ταύτιση του Netanyahu με τον Donald Trump και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα φαίνεται να έχει επιβαρύνει τη σχέση του Ισραήλ με ένα σημαντικό τμήμα του αμερικανικού πολιτικού συστήματος.
Το Ynet αναφέρει ότι η αυξανόμενη αντίθεση στις πολιτικές του Netanyahu έχει πλέον μετατραπεί σε εκλογικό πλεονέκτημα για ορισμένους Αμερικανούς πολιτικούς, ενώ η παραδοσιακή στήριξη προς το Ισραήλ δεν θεωρείται πλέον αυτονόητη.
Ακόμη και εάν η αμερικανοϊσραηλινή στρατηγική συνεργασία δεν διακοπεί, η αλλαγή αυτή μπορεί να έχει μακροπρόθεσμες συνέπειες.
Η ισραηλινή κυβέρνηση βρίσκεται επομένως αντιμέτωπη με ένα δίλημμα: να συνεχίσει τη στρατηγική στρατιωτικής αντιπαράθεσης, αναλαμβάνοντας τον κίνδυνο μεγαλύτερης απομόνωσης, ή να αναζητήσει πολιτικές λύσεις που θα απαιτήσουν σημαντικές αλλαγές στις μέχρι σήμερα επιλογές της.
Από τη στρατιωτική υπεροχή στη στρατηγική αβεβαιότητα
Το σημαντικότερο συμπέρασμα από τις ισραηλινές προειδοποιήσεις είναι ότι η στρατιωτική ισχύς δεν μπορεί από μόνη της να εγγυηθεί τη μακροπρόθεσμη ασφάλεια μιας χώρας.
Το Ισραήλ παραμένει μία από τις ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις της περιοχής.
Ωστόσο, οι επιχειρησιακές του δυνατότητες δεν έχουν μεταφραστεί σε μια σταθερή πολιτική και στρατηγική πραγματικότητα.
Η Τεχεράνη εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό αντίπαλο, οι περιφερειακές συγκρούσεις παραμένουν ανοιχτές και η αμερικανική υποστήριξη αντιμετωπίζει πρωτοφανείς πολιτικές πιέσεις.
Για το Ιράν, οι εξελίξεις αυτές προσφέρουν ένα σημαντικό στρατηγικό επιχείρημα: παρά την τεράστια στρατιωτική πίεση, η ισραηλινοαμερικανική πλευρά δεν κατάφερε να επιβάλει όλους τους στόχους της.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το Ιράν έχει εξέλθει αλώβητο από τη σύγκρουση ή ότι το Ισραήλ έχει χάσει τη στρατιωτική του ισχύ.
Σημαίνει, όμως, ότι το αποτέλεσμα του πολέμου δεν μπορεί να μετρηθεί αποκλειστικά με τον αριθμό των βομβαρδισμών ή την έκταση των καταστροφών.
Το πραγματικό στρατηγικό ερώτημα είναι εάν το Ισραήλ βρίσκεται σήμερα σε ασφαλέστερη θέση από εκείνη στην οποία βρισκόταν πριν από τις πολεμικές επιχειρήσεις.
Και ακριβώς σε αυτό το ερώτημα εστιάζει η σκληρή αυτοκριτική που αναδεικνύεται στον ισραηλινό Τύπο.
Η πιθανότητα απώλειας της απεριόριστης αμερικανικής υποστήριξης καθιστά το πρόβλημα ακόμη σοβαρότερο.
Διότι το μεγαλύτερο πλήγμα για το Ισραήλ δεν θα ήταν μόνο η αδυναμία να επιβάλει τους όρους του στο Ιράν, αλλά να διαπιστώσει ότι, έπειτα από χρόνια πολέμων, η χώρα έχει αποδυναμώσει και το σημαντικότερο στρατηγικό της πλεονέκτημα: την άνευ όρων προστασία της Ουάσιγκτον.
www.bankingnews.gr
Σε άρθρο με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Το Ισραήλ βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης», η εφημερίδα περιγράφει μια ολοένα βαθύτερη στρατηγική κρίση, η οποία απειλεί όχι μόνο την περιφερειακή ισχύ της χώρας, αλλά και την ίδια τη δυνατότητα του ισραηλινού στρατού να διατηρήσει τη σημερινή επιχειρησιακή του αποτελεσματικότητα.
Η βασική διαπίστωση είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική: παρά την τεράστια στρατιωτική ισχύ που διαθέτει και την εκτεταμένη αμερικανική υποστήριξη, το Ισραήλ δεν έχει καταφέρει να εξαλείψει τις βασικές απειλές που επικαλείται για να δικαιολογήσει τις πολεμικές επιχειρήσεις του.
Το Ιράν παραμένει όρθιο, η Hamas δεν έχει εξαλειφθεί στη Λωρίδα της Γάζας και η Hezbollah εξακολουθεί να διαθέτει στρατιωτικές δυνατότητες στον Λίβανο.
Ακόμη σημαντικότερο είναι ότι η ισραηλινή αποτρεπτική ισχύς δεν έχει αποκατασταθεί πλήρως, με αποτέλεσμα να παραμένει ο κίνδυνος νέων αιφνιδιαστικών επιθέσεων.
Η ανάλυση αυτή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα επειδή προέρχεται από το εσωτερικό του ισραηλινού δημόσιου διαλόγου και όχι αποκλειστικά από τις εκτιμήσεις των αντιπάλων του Ισραήλ.
Ο εφιάλτης της απώλειας της αμερικανικής προστασίας
Η μεγαλύτερη απειλή για το Ισραήλ, σύμφωνα με την επιχειρηματολογία δεν βρίσκεται μόνο στο πεδίο των στρατιωτικών επιχειρήσεων, αλλά στην Ουάσιγκτον.
Η ήττα των Ρεπουμπλικάνων στις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου και η σημαντική μεταβολή της στάσης της αμερικανικής κοινής γνώμης απέναντι στο Ισραήλ δημιουργούν συνθήκες που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν σχεδόν αδιανόητες.
Το ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων, περιορισμού της στρατιωτικής βοήθειας και ακόμη και embargo πώλησης προηγμένων αμερικανικών οπλικών συστημάτων δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως ένα μακρινό σενάριο.
Ήδη, σε ξεχωριστό δημοσίευμα, το Ynet επισημαίνει ότι η νέα σύνθεση του αμερικανικού Κογκρέσου απειλεί να ανατρέψει την παραδοσιακή διακομματική στήριξη προς το Ισραήλ, ενώ η απόφαση του Donald Trump να τερματίσει την ετήσια στρατιωτική βοήθεια δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερη αβεβαιότητα.
Το ζήτημα δεν αφορά απλώς μια πιθανή διπλωματική υποβάθμιση.
Αφορά την ίδια την επιχειρησιακή επιβίωση της ισραηλινής στρατιωτικής μηχανής, η οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την αμερικανική τεχνολογία, τα ανταλλακτικά, τα πυρομαχικά και τη διαρκή ανανέωση του εξοπλισμού της.
Η ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία, η οποία αποτελεί τον βασικό πυλώνα της στρατιωτικής υπεροχής της χώρας, θα αντιμετώπιζε σοβαρές δυσκολίες εάν διακοπτόταν η πρόσβαση στα αμερικανικά συστήματα υποστήριξης.
Η εξάρτηση αυτή αποκαλύπτει ένα θεμελιώδες στρατηγικό πρόβλημα: το Ισραήλ διαθέτει ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, αλλά η δυνατότητα διεξαγωγής παρατεταμένων πολεμικών επιχειρήσεων εξαρτάται σε κρίσιμο βαθμό από τη συνέχιση της αμερικανικής υποστήριξης.
Το Ιράν παραμένει ο μεγάλος στρατηγικός αντίπαλος
Ιδιαίτερη σημασία έχει η παραδοχή ότι το Ισραήλ δεν διαθέτει την ισχύ να επιβάλει την ανατροπή της ιρανικής κυβέρνησης.
Παρά τις επανειλημμένες επιθέσεις στις πυρηνικές και στρατιωτικές εγκαταστάσεις της Τεχεράνης, το Ιράν εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικές δυνατότητες αποτροπής.
Η διαπίστωση αυτή ενισχύεται και από ανάλυση του ισραηλινού Ινστιτούτου Μελετών Εθνικής Ασφάλειας (INSS), που δημοσιεύθηκε στις 3 Νοεμβρίου.
Σύμφωνα με το ινστιτούτο, οι δύο πολεμικές αναμετρήσεις με το Ιράν δεν κατόρθωσαν να εξαλείψουν το πυρηνικό και πυραυλικό του πρόγραμμα, ενώ η ιρανική ηγεσία επέζησε των επιθέσεων και διατήρησε τη δυνατότητα ανασυγκρότησης των στρατιωτικών της υποδομών.
Πρόκειται για μια πραγματικότητα που έρχεται σε αντίθεση με τις επανειλημμένες δηλώσεις περί αποφασιστικών στρατιωτικών νικών.
Για την Τεχεράνη, η επιβίωση των βασικών κρατικών και στρατιωτικών δομών αποτελεί σημαντικό στρατηγικό πλεονέκτημα, καθώς αποδεικνύει ότι ακόμη και η συνδυασμένη ισχύς των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ δεν εγγυάται την επίτευξη των πολιτικών στόχων τους.
Η στρατιωτική υπεροχή, άλλωστε, δεν ταυτίζεται απαραίτητα με τη στρατηγική νίκη.
Ένας αντίπαλος μπορεί να υποστεί τεράστιες καταστροφές και παρ' όλα αυτά να αποτρέψει την επιβολή των όρων που επιδιώκει η άλλη πλευρά.
Αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα διδάγματα της σύγκρουσης με το Ιράν.
Hamas και Hezbollah: Τα όρια της ισραηλινής στρατιωτικής στρατηγικής
Η κρίση δεν περιορίζεται στην αντιπαράθεση με την Τεχεράνη.
Σύμφωνα με την ανάλυση, η ισραηλινή εφημερίδα υπογραμμίζει ότι η χώρα δεν έχει καταφέρει να επιτύχει πλήρη στρατιωτική νίκη ούτε απέναντι στη Hamas ούτε απέναντι στη Hezbollah.
Η συγκεκριμένη εκτίμηση δεν αποτελεί μεμονωμένη θέση.
Σε προηγούμενη δημόσια τοποθέτηση, ο Ισραηλινός υπουργός Παιδείας Yoav Kisch είχε αναγνωρίσει ότι δεν επιτεύχθηκε αποφασιστική νίκη στη Γάζα, απέναντι στη Hezbollah ή στο Ιράν.
Η εξέλιξη αυτή θέτει υπό αμφισβήτηση τη στρατηγική των διαρκών στρατιωτικών επιχειρήσεων ως μέσου επίλυσης των περιφερειακών συγκρούσεων.
Παρά το ανθρώπινο και οικονομικό κόστος των πολέμων, οι βασικές αντιπαραθέσεις παραμένουν ανοιχτές.
Η Hamas δεν έχει εξαφανιστεί από τη Γάζα, η Hezbollah εξακολουθεί να αποτελεί παράγοντα ασφαλείας στον Λίβανο, ενώ το Ιράν διατηρεί τη δυνατότητα να επηρεάζει τις περιφερειακές ισορροπίες.
Αντί να διαμορφωθεί ένα σταθερότερο περιβάλλον ασφαλείας, το Ισραήλ αντιμετωπίζει τον κίνδυνο παρατεταμένης στρατιωτικής κινητοποίησης σε πολλαπλά μέτωπα.
Η διεθνής απομόνωση απειλεί και τις σχέσεις με τον αραβικό κόσμο
Μια ακόμη ανησυχητική διάσταση αφορά τις διπλωματικές σχέσεις του Ισραήλ με τις αραβικές χώρες.
Επί δεκαετίες, η στενή σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούσε βασικό παράγοντα ενίσχυσης της περιφερειακής θέσης του Ισραήλ.
Από τη συμφωνία ειρήνης με την Αίγυπτο μέχρι τις Συμφωνίες του Αβραάμ, η αμερικανική πολιτική και στρατιωτική υποστήριξη λειτουργούσε ως σημαντικό κίνητρο για την προσέγγιση αραβικών κυβερνήσεων με το Ισραήλ.
Ωστόσο, εάν η σχέση με την Ουάσιγκτον αποδυναμωθεί και η διεθνής απομόνωση ενταθεί, η διπλωματική αξία μιας τέτοιας προσέγγισης ενδέχεται να περιοριστεί.
Οι αραβικές κυβερνήσεις θα έχουν λιγότερους λόγους να αναλάβουν το πολιτικό κόστος μιας στενότερης συνεργασίας με μια χώρα που βρίσκεται αντιμέτωπη με αυξανόμενη διεθνή αμφισβήτηση.
Η εικόνα αυτή συνδέεται άμεσα με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στα παλαιστινιακά εδάφη και με την κριτική που ασκείται διεθνώς για την κατοχή, την επέκταση των εποικισμών και την καταστροφή στη Λωρίδα της Γάζας.
Στο πλαίσιο αυτό, η ανάλυση υποστηρίζει την ανάγκη άμεσης αλλαγής της ισραηλινής πολιτικής, με ουσιαστικές πρωτοβουλίες για τους Παλαιστινίους, την ανοικοδόμηση της Γάζας και την επανεξέταση της κατοχής περιοχών στη Συρία και στον Λίβανο.
Η μεγάλη αντίφαση της κυβέρνησης Netanyahu
Το σοβαρότερο πρόβλημα για την ισραηλινή ηγεσία είναι ότι η συνέχιση της στρατιωτικής κλιμάκωσης κινδυνεύει να επιδεινώσει την κατάσταση που υποτίθεται ότι επιχειρεί να αντιμετωπίσει.
Η κυβέρνηση του Benjamin Netanyahu έχει επανειλημμένα παρουσιάσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις ως απαραίτητες για την αποκατάσταση της αποτροπής και την εξουδετέρωση των περιφερειακών απειλών.
Ωστόσο, η διατήρηση αυτών των απειλών, παρά τους εκτεταμένους βομβαρδισμούς, αποκαλύπτει τα όρια της συγκεκριμένης στρατηγικής.
Παράλληλα, η πολιτική ταύτιση του Netanyahu με τον Donald Trump και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα φαίνεται να έχει επιβαρύνει τη σχέση του Ισραήλ με ένα σημαντικό τμήμα του αμερικανικού πολιτικού συστήματος.
Το Ynet αναφέρει ότι η αυξανόμενη αντίθεση στις πολιτικές του Netanyahu έχει πλέον μετατραπεί σε εκλογικό πλεονέκτημα για ορισμένους Αμερικανούς πολιτικούς, ενώ η παραδοσιακή στήριξη προς το Ισραήλ δεν θεωρείται πλέον αυτονόητη.
Ακόμη και εάν η αμερικανοϊσραηλινή στρατηγική συνεργασία δεν διακοπεί, η αλλαγή αυτή μπορεί να έχει μακροπρόθεσμες συνέπειες.
Η ισραηλινή κυβέρνηση βρίσκεται επομένως αντιμέτωπη με ένα δίλημμα: να συνεχίσει τη στρατηγική στρατιωτικής αντιπαράθεσης, αναλαμβάνοντας τον κίνδυνο μεγαλύτερης απομόνωσης, ή να αναζητήσει πολιτικές λύσεις που θα απαιτήσουν σημαντικές αλλαγές στις μέχρι σήμερα επιλογές της.
Από τη στρατιωτική υπεροχή στη στρατηγική αβεβαιότητα
Το σημαντικότερο συμπέρασμα από τις ισραηλινές προειδοποιήσεις είναι ότι η στρατιωτική ισχύς δεν μπορεί από μόνη της να εγγυηθεί τη μακροπρόθεσμη ασφάλεια μιας χώρας.
Το Ισραήλ παραμένει μία από τις ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις της περιοχής.
Ωστόσο, οι επιχειρησιακές του δυνατότητες δεν έχουν μεταφραστεί σε μια σταθερή πολιτική και στρατηγική πραγματικότητα.
Η Τεχεράνη εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό αντίπαλο, οι περιφερειακές συγκρούσεις παραμένουν ανοιχτές και η αμερικανική υποστήριξη αντιμετωπίζει πρωτοφανείς πολιτικές πιέσεις.
Για το Ιράν, οι εξελίξεις αυτές προσφέρουν ένα σημαντικό στρατηγικό επιχείρημα: παρά την τεράστια στρατιωτική πίεση, η ισραηλινοαμερικανική πλευρά δεν κατάφερε να επιβάλει όλους τους στόχους της.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το Ιράν έχει εξέλθει αλώβητο από τη σύγκρουση ή ότι το Ισραήλ έχει χάσει τη στρατιωτική του ισχύ.
Σημαίνει, όμως, ότι το αποτέλεσμα του πολέμου δεν μπορεί να μετρηθεί αποκλειστικά με τον αριθμό των βομβαρδισμών ή την έκταση των καταστροφών.
Το πραγματικό στρατηγικό ερώτημα είναι εάν το Ισραήλ βρίσκεται σήμερα σε ασφαλέστερη θέση από εκείνη στην οποία βρισκόταν πριν από τις πολεμικές επιχειρήσεις.
Και ακριβώς σε αυτό το ερώτημα εστιάζει η σκληρή αυτοκριτική που αναδεικνύεται στον ισραηλινό Τύπο.
Η πιθανότητα απώλειας της απεριόριστης αμερικανικής υποστήριξης καθιστά το πρόβλημα ακόμη σοβαρότερο.
Διότι το μεγαλύτερο πλήγμα για το Ισραήλ δεν θα ήταν μόνο η αδυναμία να επιβάλει τους όρους του στο Ιράν, αλλά να διαπιστώσει ότι, έπειτα από χρόνια πολέμων, η χώρα έχει αποδυναμώσει και το σημαντικότερο στρατηγικό της πλεονέκτημα: την άνευ όρων προστασία της Ουάσιγκτον.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών